04-11-06

Máxima: 'Ik ben een beetje zwanger'

„Wie bent u?” Marinus Treffers, bewoner van een Nederlands seniorendorp in het Nieuw-Zeelandse Auckland, herkent de mevrouw die plotseling voor zijn neus staat niet. „Ik ben de vrouw van Willem-Alexander”, verduidelijkt ze. Oh, nou heeft hij het door: prinses Maxima! „U ziet er anders uit dan op de foto's.” Dat begrijpt de prinses: „Ik ben een beetje zwanger!“

Het is een uitgelaten bedoening, zaterdagmorgen in 'Ons Dorp' . Ruim twintig jaar geleden opgericht door Willem Verrijt, bestaat het nu uit negentig woningen, voornamelijk bevolkt door Nederlandse immigranten. Aanhang van andere origine mag natuurlijk mee en officieel kan iedereen deelnemen in de trust die recht op een woning geeft (al komen niet-Nederlanders wel wat lager op de wachtlijst).

Ons Dorp is het toonbeeld van de ooit zo beroemde Nederlandse reinheid. Prima onderhouden huisjes, met keurige tuintjes. Twee keer in de week kun je er hagelslag en andere Nederlandse waar kopen, een keer in de maand komen de kaas- en zelfs palingboer.

Iedereen heeft het er geweldig naar de zin. Zaterdag helemaal. Aan het slot van hun officiële bezoek aan Nieuw-Zeeland prins Willem-Alexander en prinses Máxima op visite! Er is al maanden over niets anders gepraat. De vlaggen hangen aan bijna ieder huisje.

Het paar voelt zich terecht zeer welkom bij de senioren, die zich in twee zalen hebben verzameld. „Is er hier nog plaats voor een stoel?” roept Willem-Alexander, jolig zwaaiend met een zetel, een groepje zittende ouderen toe. Dan schuift hij hier ook even aan. „Vlotte knaap”, typeert een immigrant de troonopvolger.

Hoe vlot, dat merkt Tine Toonen. Ze is zaterdag net 87 geworden. „Wat leuk dat u op mijn verjaardag komt”, zegt ze tot de prins. „Is er al voor u gezongen? Nee?!”, reageert die. Hij zet het 'Lang zal ze leven' in en iedereen zingt mee. Bij het driewerf hoera trekt hij haar arm drie keer omhoog alsof ze een bokswedstrijd gewonnen heeft. Tine, 53 jaar geleden uit Ubbergen geëmigreerd met twee zussen, vertelt na afloop dat dit wel de meest opmerkelijke verjaardag is geworden van alle 87.

Op de achtergrond is kritiek op de organisatie. „Hij krijgt een kop en schotel van ons, zij een mok. Ik vind dat níet kloppen”, moppert een bewoonster. Haar vriendin is het roerend met haar eens. Hier is het laatste woord nog niet over gesproken. Maar de feestelijke stemming overheerst en iedereen ziet het stel met lede ogen vertrekken.

Dat gaat elders nog even de hand van andere Nederlanders in Auckland schudden. Veel wat jongere mensen deze keer, in Nieuw-Zeeland geboren of redelijk recent gekomen, maar natuurlijk ook weer de immigranten van kort na de oorlog, onder wie Tina Drumm. Zij is deelneemster van de Dutch Heritage Museum Trust, die in Nieuw-Zeeland een museum wil beginnen over de Nederlandse immigratie en de banden tussen Nieuw-Zeeland en Nederland. „We hebben duizend euro in kas. We moeten drie miljoen hebben.”

Dan pakt de prins de microfoon en vertelt hoe fijn de reis was. Speciale herinneringen heeft hij aan de hongi, de typisch Nieuw-Zeelandse neuszoen. De Oranjes hebben kleine neusjes, zegt hij: „Daardoor werd de hongi een heel intieme gebeurtenis!“

Dan gaat het richting vliegveld, om zondagmorgen Nederlandse tijd via Schiphol terug te keren in het vaderland.

 

Bron: De Telegraaf

De commentaren zijn gesloten.